Şiir Günlükleri 2

Kimse seni sen olduğun için sevmeyecek; herkes seni, seni sevmenin onlara ne kadar yakışacağını düşündüğü için,yani kendileri için sevicek ve buda demek oluyor ki insan böyle yaparak yine kendini sevecek, Sen hiç sevilmemiş olacaksın hikayenin sonunda.

Dostoyevski

Açtım kollarımı, kapattım gözlerimi düşlüyorum. Ailemi,dostlarımı,sevdiklerimi,beni sevenleri… Tek tek gözlerimin önüne geliyor hepsi yokluğumda ne yaparlardı acaba ?

Ölüm bir nefes kadar yakın bize “ölenle ölünüyor mu cidden?” yoksa birkaç gün üzülüp hayatımıza kaldığımız yerden devam mı ediyoruz. Hatırlıyor muyuz onu? Uyandığımızda,yolda yürürken,yemek yerken,gözümüzü kapattığımızda, uyuyacağımızda… ya da onun yerine geçebilecek insan arayışlarını mı geçiyoruz. Bu şekilde kendimizi sanki o hiç ölmemiş sadece bedeni şekil değiştirmiş mi diyoruz. Bir yerlerde onun adı geçince duraksıyor musun, uzaklara bakıp gidiyor musun , onunla geçirdiğin zamanlar,anılar mı aklına geliyor,üzülüp ağlıyor musun?

MEZAR BAŞI

Sabahın ilk ışıklarıyla açtım gözümü
yanıma hiçbir şey almadan gidiyorum
uzaklara ama öyle rastgele gitmiyorum
bedenimi en önemlisi ruhumu
çeken bir yere gidiyorum
kalbimin sesini dinliyorum bu sefer
“asla durma diyor”
unutup gitmiştim oysa seni
geldim gözyaşları döke döke yine
mezarının başındayım gene
toprağına sarılıyorum görüyor musun
ya da hissedebiliyor musun
yağmur yağıyor sevgilim
mezarında çiçekler açıyor
ben ise her geçen gün soluyorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir