Yazı Günlükleri 3

İnsanların birbirlerine tahammülünün kalmadığı ve “modern” diye adlandırdığımız gerçekte ise rezil bir dönemde yaşıyoruz.

Hergün haberlerde, sosyal medyada, gazetelerde kadın cinayetleri, tacizler(hayvanlara dahi) herkesin kendini ilah sandığı bir dönemdeyiz.

Etrafımızda o kadar iğrenç şeyler yaşanıyor ki iğrenememek mümkün değil artık birini öldürünce veya taciz ettiğin zaman bu suç olarak sayılmıyor bile utanmasalar tacizcilere,katillere madalya verecekler. Adaleti sosyal medya dan sağlamaya çalışıyoruz.

Biri öldürüldüğünde, taciz edildiğinde oturduğumuz yerden binlerce tweet atıyoruz. Bu şekilde gündem de yaşanan iğrenç ötesi olayları cezalandırmaya çalışıyoruz ama işin sonucu her zaman nafile o kadar çaba, o kadar isyan hepsi boşa. Adalet öyle bir şey ki yapılan tüm suçlara göz yummayı başarabiliyor.

Küçük masum çocukların gözleri önünde kaç tane anne katledildi ve işin kötü yanı da ne biliyor musunuz? bizim bu olaylara her geçen gün alışmamız. Bundan daha kötü bir şey olamazdı ama oluyor nasıl şehit haberlerine alıştıysak ne yazık ki buna da alışıyoruz, alıştırılıyoruz.

Bu dünya denen yer çocuklar ve iyi kalpli insanlar için gerçekten birer cehenneme dönüşebiliyor. Düşünceli,iyi kalpli,yardımsever,iyi niyetli, ağzımızdan çıkan cümlelere dikkat eden biri olmak çok zor değil mi?

Yanlış insanları her ne kadar istemeden olsa dahi kendi hayatımıza kendimiz sokuyoruz. Hem de öyle normal bir şekilde değil, ayaklarının altına kırmızı halı bile seriyoruz hayatımıza sokarken.Yaşamın zorluğu, monotonluğu her anımıza işlemiş. Kayıp giden anların,yaşların günlerin farkında olmadan kapatıp açıyoruz gözlerimizi her sabah.

Bunun sonucuna ne olursa olsun katlanıyoruz bazen katlanamadan öldürülüyoruz. Allah’ın verdiği canı bir hiç uğruna kolayca öldürebiliyoruz. Vicdan yoksunu olabiliyoruz, düşüncesiz, zalim,duygusuz,kendine hakim olamayan bireyler oluyoruz ve bunun tamamen eğitimsizlikten, kitap okumayanlar’dan,kendini geliştirmeyen,hayatında hiçbir beklentisi olmayan insanlardan kaynaklanıyor. Kitap okuyan bir insanın düşünceleri bu yönde olamaz.

Neyse gelelim kendi hayatlarımızdan da kısaca bahsedelim.

Hayatımızda ki kişilerin yaptıklarını çok ciddiye aldığımızda sürekli beynimizi kurcalayan düşüncelerle kendimizi yıpratıyoruz, şimdi teker teker insan ayıklıyorum. Neyi neden yaptığını sormadan, yani iyi niyetine inandığım insanlar dışında kimseyi hayatımda tutmak istemiyorum. Bir sürü insan var hayatım da ama neden varlar bilmiyorum. Acaba gerçekten varlar mı? yoksa birgün tanışmışız ve ikimizde birbirimizi hayatlarımızdan çıkaramamış mıyız?…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir